فراز دوم از دعای۲۶

این دعا حسن ادب به نحو اکمل محاسن ادب را نسبت به برخورد با دیگران بیان کرده است.ای بسا عالمی با کوچکترین رفتار خود موجب تبلیغ مفاهیم عمیق دین شده است و ای چه بسا شخصی نیز با رفتار ناشایستی مردم را از دین زده و منحرف کند.درست است ک کلمات حضرت در قالب دعا میباشد ولی هر کدام درس است.
چون به دید دیگری به ما نگاه میشود پس باید حواسمان جمع باشد زیرا که انسان های معمولی وقتی بدی ببیند اولین چیزی ک به ذهنشان تبادر میکند تلافی است. تلاش و همت خود را به کار بگمارید تا ملکه شود برایتان که جواب بدی را با خوبی بدهید.انسان نه باید ظالم واقع شود و نه مظلوم ولی در این مفاهیم دینی گاهی(در مورد مومنین نه معاندین)گذشتن از حق شخصی قابل چشم پوشی است. نسبت به همه ی همسایگان و اقوام باید حسن ظن داشته باشیم زیرا اگر در سنین جوانی کنترل نشود در میان سالی و کهن سالی بسیار ریشه دار میشود که انسان را از پای در میاورد جوانان عزیز عینک خوش بینی به چشمانتان بزنید.خداوندا مرا نیکوکار میان همسایگان قرار ده و به گونه ای باشم که چشمانم را ببندم از خطای انها عفتا (عکس العمل سریع نداشته باشم در مقابل خطا های دیگران).

۹۷/۱/۲۶